viernes, 6 de mayo de 2011

CORSARIOS



Vigo deja sin bacalao a Oporto

Los corsarios vigueses cortaron en distintos momentos del siglo XVIII el tráfico comercial entre el norte de Portugal y su aliada, Inglaterra
Juan Bautista Salie entraba en Vigo el 13 de mayo de 1741, conduciendo el bergantín inglés Buen Suceso, apresado entre Caminha y A Guarda, cuando transportaba carbón en piedra desde el puerto irlandés de Waterford a Oporto. No era la primera vez que este corsario entraba en la ría para dejar a buen recaudo a sus presas inglesas. España se enfrentaba entonces a Inglaterra en la conocida como la Guerra de la Oreja de Jenkins que, a partir de 1742, se transformaría en un episodio más de la Guerra de Sucesión Austríaca.
Desde 1621, los reyes españoles habían regulado con numerosas reales ordenanzas la actividad corsaria. A través de un documento denominado patente de corso, una persona quedaba autorizada por el rey a atacar buques mercantes de la nación con la que España estuviese en guerra. Pero había unas reglas estrictas y quien no las cumpliese se arriesgaba incluso a que lo ajusticiasen en la horca.
El quinto del rey
A través de La Gaceta de Madrid, publicación predecesora del Boletín Oficial del Estado, se puede seguir la intensa actividad realizada por los corsarios vigueses a lo largo del siglo XVIII, cuando llegaron a cortar las vías de aprovisionamiento entre el norte de Portugal e Inglaterra, dos naciones tradicionalmente aliadas. Hasta el año 1748, el trasiego de barcos fue continuo. Más de sesenta presas fueron trasladadas al puerto de Vigo y otras treinta más al puerto de Baiona. Muchas localidades costeras de Galicia se dedicaron a esta actividad, mitad patriótica, mitad económica.
Los barcos eran armados por comerciantes que, mediante la patente de corso, se quedaban con lo que sacaban de la venta del barco capturado y de su carga, salvo la quinta parte que debía ser entregada al rey.
A consecuencia de este bloqueo impuesto por la flota corsaria, la ciudad de Oporto sufrió entre los años 1741 y 1748 un gran desabastecimiento de bacalao, especie que era capturada en Terranova. El 23 de octubre de 1742, Juan Fernández y Salvador de Barros capturaban dos bergantines ingleses con bacalao; el 11 de enero de 1747, el corsario Juan de Cores conducía a Vigo a la balandra Richard Sarach, cargada con bacalao procedente de la Terranova norteamericana.
eran otros tiempos mayo de 1741

jueves, 5 de mayo de 2011

YOU TUBE


CAMBRILS FESTIU i YO VIVÍA EN EL FIN DEL MUNDO de Ramón Trigo

‘SOÑOS ILUSTRADOS’

NO ESPAZO EMAO DE VIGO, ‘SOÑOS ILUSTRADOS’

.
  • BLOG

  •  
  • WEB 

  • KALANDRAKA



  • Interactuar coas ilustracións orixinais e cos libros de KALANDRAKA nos que están plasmadas. Eis un dos obxectivos da exposición “Soños Ilustrados” que se pode ver ata o 10 de xuño no Espazo EMAO da Escola de Artes e Oficios de Vigo, de martes a sábado en horario de 19:00 a 21:00 horas. Á inauguración da mostra asistiron os comisarios, Miguel Vázquez e Federico Fernández, a concelleira de Educación de Vigo, Laura López, responsables e alumnos deste centro académico. Tamén contou coa presenza do artista plástico Ramón Trigo (ilustrador do álbum “As luces que se acenden e se apagan” e da novela gráfica “O burato do inferno”, esta último con guión do seu irmán Xosé Manuel). Nun espazo expositivo acolledor e luminoso, as obras de Ramón Trigo, Marc Taeger, David Pintor, Pablo Otero, Óscar Villán, Alicia Suárez, Juan Rivas, Francisco Pérez Porto, Kiko Da Silva e Federico Fernández, descúbrenlles aos visitantes os detalles, as cores, as pinceladas e as claves visuais das historias nas que están baseadas. Nun mesmo percorrido tamén é posible achegarse á variedade e á diversidade de estilos e técnicas artísticas posibles para ilustrar un álbum: obra pictórica, modelado, debuxo, formatos tridimensionais, collage… Público adulto e tamén infantil e xuvenil ten no Espazo EMAO unha magnífica oportunidade para apreciar estoutra forma de Arte, que nace coa vocación de converterse en Soños Ilustrados.

    martes, 12 de abril de 2011

    EXPOSICIÓN ‘SOÑOS ILUSTRADOS’ EN VIGO



    SOÑOS ILUSTRADOS : KALANDRAKA, 12 ANOS DE ÁLBUM GALEGO

    Dende o venres 15 de abril ata o 10 de xuño, pódese visitar no Espazo Emao da nosa Escola Municipal de Artes e Oficios de Vigo, a exposición“Soños Ilustrados: Kalandraka, 12 anos de álbum galego”. A mostra reúne, por primeira vez en Vigo, un grupo de ilustracións e traballos pertencentes a dez ilustradores: Ramón Trigo, Marc Taeger, David PintorPablo Otero, Óscar Villán, Federico Fernández, Alicia Suárez, Juan Rivas, Francisco Pérez Porto e Kiko Da Silva .
    As obras abarcan unha ampla variedade de estilos e disciplinas artísticas: desde obra pictórica, ata cerámica, pasando por banda deseñada, collage ou figuras tridimensionais. Os comisarios da exposición, Federico Fernández e Miguel Vázquez, destacaron que esta mostra, aberta non só ao alumnado da Escola Municipal de Artes e Oficios, senón tamén ao público en xeral, pretende “elevar a ilustración infantil, unha modalidade que nos últimos anos acadou unha notable importancia, á categoría de ARTE en letras maiúsculas”.

    lunes, 11 de abril de 2011

    Club Lecturas Debuxadas

    ESPAZO LECTURA 


    O Burato Do Inferno

    O burato do inferno
    Edición:
    Precio Web: 16.00 € Disponible
    FAKTORÍA K presenta a novela gráfica “O burato do inferno”, de Xosé Manuel Trigo e Ramón Trigo: unha historia ambientada no século XIX na Guarda, onde os raqueiros, os piratas de terra, asaltaban e desvalixaban os barcos que facían encallar na costa aproveitando as noites sen lúa, cando prendían fogueiras que lles facían errar o rumbo... A Guarda, Galicia, ano 1858. Xosé recibiu un día a chamada de don Elías, o párroco, para que o acompañara visitar o pai do mozo, que regresara moi enfermo da Habana. Aínda que Xosé desprezaba o moribundo, non podía negarse a aquela petición. O seu pai, Benito o Lindo, era un home endurecido pola miseria e a fame, que abandoara a súa muller cando quedou embarazada. Durante un tempo foi raqueiro e contrabandista na fronteira con Portugal; despois desapareceu. Xosé non tivo noticias súas ata que comezou a enviarlle cartos para a súa manutención. Trala morte da súa muller, Benito fíxose cargo dos gastos do seu fillo ata que este puido valerse por si mesmo. Mentres ...
    Perteneciente a la categoría Librería:Literatura galega:Cómic
    Editado por FACTORIA K


    26 de abril: Club Lecturas Debuxadas. Lectura recomendada: "O burato do inferno" de Xosé Manuel e Ramón Trigo. Contaremos coa presenza dos autores (Biblioteca Municipal de Gondomar, 20.00h)

    martes, 29 de marzo de 2011

    Marcos Calveiro "O pintor de Malvas"

    Martes 29 de marzo de 2011
    última actualización: 09:17

    “As pinturas de van gogh serviron de cásting para a miña novela”

    Marcos Calveiro, Escritor, autor de “O pintor de malvas”
    Aínda que naceu en Vilanova de Arousa en 1968, reside en Vigo dende hai máis de 30 anos. Nesta cidade, estudou, medrou e reside actualmente (no barrio de Teis). Sen renunciar a súa orixe, reivindícase como vigués. Avogado de formación e autor dende 2005 de oito libros de narrativa, sete deles premiados en distintos certames; e un poemario tamén galardonado.
    Marcos Calveiro, escritor vigués presente na biblioteca de Munich.
    Marcos Calveiro, escritor vigués presente na biblioteca de Munich.
    Por segunda vez, unha obra do vigués Marcos Calveiro é seleccionada para participar na Biblioteca Juvenil de Munich. Nesta ocasión a escollida foi “O pintor do sombreiro de malvas”, Premio Lazarillo 2009. Esta institución alemana, escolle cada ano 250 libros en máis de 30 idiomas dos publicados en 50 países. Dende a súa casa e disfrutando do día festivo pola Reconquista, Calveiro compartíu con este medio o orgullo e os beneficios que conleva esta distinción.
    Ser elixido significa que xa entra a formar parte dos arquivos da institutución?
    Pois non o sei, supoño. Non coñezo a biblioteca, pero debe de ser enorme. Este xa é o segundo libro que teñen non seus fondos, o primeiro foi “O carteiro de Bagdad”. Os libros elixidos por Múnich integran a exposición The White Ravens en la feria de Boloña, polo que ademais do prestixio, supón unha grande visibilidade para o libro e posibilidades de traduccións.

    “O pintor do sombreiro de malvas” é un achegamento á figura de Vicent Van Gogh?
    Narra os últimos 69 días na vida do pintor dende a perspectiva do xoven que o acompaña e a relación que se entabla entre eles. Remata irremediablemente co suicidio do artista.

    Primeiro foi Vivaldi, agora Vicent, atopa máis inspiradores aos personaxes reais?
    Practicamente en tódalas miñas novelas hai algún personaxe histórico, é case como un recurso literario meu. Supón un xeito de achegalos aos rapaces. Gústame o xogo de realidade coa ficción.

    Onde establece o límite entre o real e o imaxinario?
    Non hai límite, porque non é unha novela histórica. O único que procuro é non retorcer moito a liña do tempo. Uso nomes coñecidos, pero onde van e o que fan é cuestión miña, só preciso algún elemento real que xustifique a súa presenza. Escólloos porque son personaxes queridos e admirados por min dende a miña nenez. Na miña vindiera novela aparece Pancho Villa. Pero bueno, o realmente importante neste libro é a relación que o artista entabla co rapaz.


    Aínda así, na lectura da historia apréciase un importante labor de documentación.
    Para escribirlo lin todo o escrito sobre o pintor. De feito, o que lle dí ao neno está sacado das frases das súas cartas e o fío conductor da historia son os seus cuadros. Dos retratados saco aos protagonistas das miñas historias, algúns coñecidos outros anónimos. As súas pinturas serviron de cásting para a miña novela.

    Na época das redes sociais en internet, como se conquire conectar coa mocidade a través dos libros?
    Non teño nen idea. Fago literatura e escribo historias que ás veces serven para os rapaces. Decídeo o editor ou os presidentes dos concursos aos que os mando, que son indistintamente para adultos e para xóvenes. Penso que o que lé un neno de 15 anos, non dista do que lle pode interesar a alguén maior. En canto as redes sociais, é o que hai. Non se pode loitar contra o progreso. Aínda que penso que os rapaces son lectores máis cotiás que os adultos, dos que segundo os últimos datos, o 60% non colleu un libro no último ano. Pero é raro o mozo que non leu a Harry Potter ou calquera outro.
    ana baena - vigo - 29-03-2011